Ένα κάρο γιατί.

Γιατί ο προδότης χτυπάει πισώπλατα?
Γιατί ο ερωτευμένος κοιτάει το αντικείμενο του πόθου του στα μάτια?
Γιατί οι μεγάλοι λόγοι απευθύνονται στο πλήθος και όχι στον καθένα χωριστά?
Γιατί είναι τόσο πρόβλημα να μην βλέπεις τη τύφλα σου?
Γιατί μας ενοχλεί να φορά ο άλλος σκούρα γυαλιά χωρίς λόγο?
Γιατί τα μεγάλα λόγια τα λέμε κοιτώντας το υπερπέραν κ όχι το συνομιλιτή μας?
Γιατί φοβόμαστε τόσο τον καθρέφτη?
Γιατί μας είναι unnerving οι τυφλοί?
Γιατί "για κοίτα με στα μάτια λοιπόν και θυμήσου"?
Γιατί ορκίσου ενωπίων?

Γιατί τα μάτια δε λένε ποτέ ψέμματα.

Το ακανόνιστο πολύεδρο.

Ψευδαισθήσεις.

Σενάρια που χτίσαμε για ν' αποφύγουμε αλήθειες που μας πονούσαν ή/και κατέρριπταν την κοσμοθεωρία μας?

Όνειρα που χάσαμε το κουράγιο να κυνηγάμε?

Η ζωή όπως θα έπρεπε να είναι?

Η απόλυτη κυριαρχία του σχετικισμού?

Η απόδειξη της κυριαρχίας των συναισθημάτων επί της λογικής?

Και όταν τελικά καταρριφθούν τότε πώς μπορούμε πια να εμπιστευτούμε το οτιδήποτε?
Μπορεί και αυτό να είναι μια ακόμα καλύτερα χτισμένη ψευδαίσθηση.
Και τότε ξέρεις πώς είναι να έχεις βγεί από το τρελοκομείο:
Δε σου φτάνεις, θες την επιβεβαίωση ενός τρίτου,τέταρτου, ν-οστού.
Και τους αμφισβητείς και αυτούς διαρκώς, και κυνηγόντας την απόλυτη απόδειξη για τον αν η Αγγελική σου πε καλημέρα σήμερα. Ύστερα αν υπάρχει Αγγελική. Τελικά αν σε άφησαν ποτέ απ' το τρελοκομείο ή το φαντάστηκες κ αυτό. Και ώ τι Ειρωνία, το κυνήγι της Αλήθειας σε οδηγεί στην Τρέλα.

Κι έστω ρε παιδί μου ότι τα γράφεις όλα στα παλιά σου Adidas.
Τί, τότε τάχα δεν είσαι τρελός?
Είναι υγιής η αμφισβήτιση, έτσι δεν είναι?

Τελικά όλοι στον κόσμο μας ζούμε κ που και πού ρίχνουμε κλεφτές ματιές στον κόσμο του διπλανού μας. Έτσι γιατί το γρασίδι έιναι πάντα πιο πράσινο στον κήπο του γείτωνα.
Και θα παλέψουμε μέχρι θανάτου για την τελευταία λεπτομέρια της κοσμάρας μας.
Δεν είναι απλά το περιβάλλον μας, ειναι εμείς.

Εμείς.
Το σύνολο των Εγώ που μετράνε λιγότερο από το ΕΓΩ μας αλλά ακριβώς επειδή το τονώνουν/διευκολύνουν τους επιτρέπουμε να υπάρχουν.

Υπάρχουν.
Δείξαμε πως το ρήμα αυτό είναι εξαιρετικά δύσχρηστο.

Χρήση.
Ο λόγος ύπαρξης του κόσμου για μας.

Εμείς.
Ένας ευγενικός τρόπος να πέις για σένα χωρίς να φανείς ψώνιο.

Ψώνιο.
Το νά 'χεις περισσότερη από τον άλλο κόσμο αυτοπεποίθηση.

Αυτοπεποίθηση.
Το χρυσόμαλλο δέρρας που χρειάζονται τ' αγόρια για να έχουν πιθανότητα να αποκτήσουν το άλλο χρυσόμαλο δέρρας τους, τα κορίτσια.

Κορίτσια.
Ένα κομμάτι του ανθρώπινου πληθυσμού που...

...
Σιωπή.
Δηλοτικό αμηχανίας, μεγάλης οικειότητας κ άλλα, αναληθέντα στο παρελθλον ή μη.

Παρελθόν.
Οι πραγματικότητες και οι ψευδαισθήσεις που βίωσαμε και μας έφεραν στην τωρινή.

Τώρα.
Η διαδραστική επιφάνεια της Ζωής.

Ζωή.
Υπαρξη με ουσία, με νόημα, πληρωτική.

Πλήρωμα.
Γέμισμα, Ευτυχία.

Ευτυχία.
Η Αίσθηση ότι αυτή η ύπαρξη μας αρκέι.

Αρκετό.
Επίθετο κυνηγημένο από την σύχρονη Αγορά.

Αγορά.
Εκεί που πληρούνται οι ανάγκες.

Ανάγκες.
Οι κακοτεχνίες της Ζωής λόγω κραυγαλέων Αντιθέσεων Ψευδαισθήσεων και Αληθειών,των συθετικών συστατικών της.

Τέλος.
Αναντίρρητο, μοναδική σταθερά μαζί με την άλλη όψη του, την Αρχή, στην μεταβολή του Χρόνου.

Όταν ήμουνα μικρός

Όταν ήμουνα μικρός
ο κόσμος δεν ήτανε θαμπός
είχε διαρκώς μια λιακάδα
και μια όμορφη φρεσκάδα.
Υπήρχε ελπίδα κά8ε μέρα,
μια καινούρια ανακάλυψη
κυνηγούσα στον αέρα
τα όνειρα και να τη η κατάληξη:
Σ' ένα απρόσωπο blog ξερνάω
πίκρες, απογοητεύσεις κ ότι άλλο μου κατέβει
ο,τι νίωθω πιο βαθία και ποτέ δεν το ξεχνάω
ένα δαιμόνιο που γυρνά κ αναπαμό γυρεύει,
ένα άγχος τρομερο, που μου βγαίνει σε κακία
ένα μυαλό ανήσυχο μα πάντα κατά βούληση
μια ανασφάλεια τρελή που ήδη βύθισε δυο πλοία
και ένα όνειρο τρένο που σκαλώνει στην εξέλιξη
μια απρόσωπη φιγούρα που παλεύω ν αγκαλιάσω
το ματωμένο παρελθόν που δεν πρέπει να ξεχάσω
τόσο κοντά και μακριά που φοβάμαι να την πιάσω
νιώθω, φίλε, καουμπόης που του πήρανε το λάσσο,
σε ένα μοτίβο απανθρωπιάς και χαμένης ευκαιρίας
έξω από τις συζητήσεις τις στερούμενες ουσίας
οδηγούσες σε δαιδάλους με την μπόχα συνουσίας
ενός μπαρόκ τρελοκομείου,βασιλείο της αφασίας
όμως κοίτα που τρόφιμοι βγάζουν άξαφνα το νόημα
δε σταματάνε οι κουβέντες τους μετά από καναδυό στιχομυθίες
ούτε ενθουσιάζονται για να απογοητευτούνε πρώιμα
από έρωτες, υποσχέσεις,στόχους πλάνα και φιλίες.

Όταν ήμουνα μικρός που λες
κι οι λέξεις είχαν σημασία
που έλεγα εύκολα το φταίς
και δεν υπήρχε προδωσία
όταν δε μ είχες αφήσει ξεκρέμαστο
επάνω στο γκρεμό
όταν ελέγες για κάθε τι ευχαριστώ,
όταν δεν είχες ξεχάσει
και δεν σ' έιχα απογοητέυσει
όταν δε σε είχα χάσει
και δεν είχα αλητέψει
όταν δεν με πονούσε περιοδικά η θύμισή σου
όταν δεν είχαν χαραχτεί λόγια σου μες το μυαλό μου
και δεν είχες γίνει ο πήχης μες από τη διαδρομή σου
όταν λοιπόν δεν είχε μπλέξει το εμείς με το εγώ μου
θυμάμαι μία σταθερά πριν το τότε κι ως τώρα
μέσα από το χάος που μας έφερε ως εδώ
μάγους γέρους δίχως δώρα
ν ανταλάσσουμε τους ρόλους σ' ένα έργο τραγικό
να λέει ο ένας "σ'αγαπώ"
και να τσακίζετ' η καρδιά του στ' άκουσμα του "ευχαριστώ".

Όταν ήμουνα μικρός και τίποτα δεν είχε γίνει
όταν υπήρχε σιγουριά πως θα αντέξω μες τη δίνη
όταν στάνταρ δεν υπήρχαν και νόημα είχε το για πάντα
όταν όλα ήταν αθώα και δεν ξέραμε για φράγκα
Τότε έιναι που θυμάμαι ένα συναίσθημα χαμένο
που το πήραν η βιασύνη και οι τόσες ανασφάλειες
και το σφίξαν πολυεθνικές με ανέσεις σαν τανάλιες
εκέι θέλω να γυρίσω, να μη ζω το πεπρωμένο
αφελές κ αλλοπαρμένο
παιδί μονάχα ευτυχισμένο.

Post Mortem

-"Ναι.

Λοιπόν.

'Ντάξει.

Τώρα θα πάω να τους τρελάνω.

Μιλάμε για τρελές πωλήσεις, Manager θα με κάνουνε!

Ώπ, πράσινο.

CRASH! KaBOOM!

"

Και κάπως έτσι πέθανα κ. Πέτρο μου.

Τώρα βέβαια, ξέρω πως ο τρόπος που πέθανα λίγη σημασία έχει,

πιότερο μετράει το πώς έζησα, όμως, να, δεν πρόλαβα!

Έτρεχα συνεχώς, να αυξήσω προσόντα, κέρδη, να μη λήξουν προθεσμίες, πίσω από τις γυναίκες, που ποτέ δεν απόλαυσα για πολύ, γιατί πού να κρατήσεις σχέση όταν δεν είσαι εκεί?

Έτσι λοιπόν, ρωτάω, μήπως θα μπορούσατε να μου δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία?

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι κλάινε χτυπιούνται, διαφωνούν και καταλήγουν να ζητάνε το ίδιο όμως εγώ έχω λόγο, πώς θα κρίνεις μια ζωή που δεν έζησα?

-Εύκολα,Τέκνο μου, γιατί μόλις γύρισες από τη δεύτερη ευκαιρία σου!

Νέα Χρονιά

Λοιπόν έχω ν αναφέρω πως οποιαδήποτε προσπάθεια πρόβλεψης είναι τραγελαφική.

Ακόμα και όταν τα πράγματα προδιαγράφονται θα 'λεγες, τσουπ! Ο πονηρός θεούλης σου τη φοράει!

Ερωτικά, μαθητικά, υγείες, όλα τα καλούδια και μή ανακατεύονται στο καλειδοσκόπειο της ζωής δημιουργόντας μια ορχήστρα τυχαιότητας που παίζει μονότονα ένα αυτοσχεδιαστικό χαοτικό μοτίβο με κρεσέντα παραδοξότητας και εμάς κάθιδρους, αλαφιασμένους μαέστρους να προσπαθούμε χιλιετίες τώρα είτε να καταλάβουμε το μοτίβο, είτε να ελέγξουμε την ορχήστρα να παίξει αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε, κάτι επίσης ρευστό αλλά και προϊόν της ορχήστρας, κάτι δηλαδη αφ εαυτού παραπλανητικό και απροσδιόριστο, μάταιο αλλά και μοναδικό στόχο της ύπαρξης.

Άρα τι μένει σ' ένα μαέστρο να κάνει απ τη στιγμή που η ορχήστρα του δεν τον ακούει αλλά ούτε κ ο ίδος γνωρίζει αν θα του άρεσε αυτό που θα διέταζε να παίξει?

Είτε προσπαθεί ν αγαπήσει τα όργανα ένα ένα κ εντέλει και το σμείξιμό τους, είτε προσπαθεί ένα ένα να τα διορθώσει, είτε όλα μαζί είτε τέλος λέει πως όλα αυτά με τα όργανα είναι μπαρούφες και πως όποιος θέλει μπορεί κ όλα τ' άλλα είναι δικαιολογίες.

Δεν ξέρω κύριοι αλλά δεν νομίζω πως θα μάθω κιόλας...

Dear Diary,

Dear diary,

FUCK YOU!

So this is how it ends...

So this is how it ends...

Without a word, a moment, even a warning...

She tried to take the chance of that away.

She failed.

I said my goodbyes, my wishes.

But somehow she stole even that.

I feel Empty, Cheated, Used.

Yet somehow right.

And a fool.

So this is how it ends...