Το λεωφορείο και εμείς,μια διαδρομή.

Πότε θα πάψουνε τα τρένα να γυρνάνε,
όταν πίσω βλέπει το κάθισμα στο λεωφορείο,
και η ζωή γίνεται ανασκόπιση
ενώ το ντίσκμαν παίζει μουσικές ξεχασμένες
κι όμως οικείες,τόσο γνωστές
όσο να σιγοντάρουν τους στοχασμούς χωρίς να τους εκτροχιάζουν
καθώς ξετιλίγεται ο περασμένος δρόμος και τα τοπία ξεκαθαρίζουν
ενώ παραδόξως οι λεπτομέριες ξεθωριάζουν
και μένει μια ουσία αλλοτινή, χωρίς αξία...

Πότε θα πάψουνε οι ρόδες να γυρνάνε
ενώ σταματάει να συστρέφεται το λεωφορείο,
που τράκαρε καθώς γύρναγες μπροστά, να δεις το δρόμο να απλώνεται,
ν' ανοίξει ο νους σου.
Μόνο που δεν το 'θελες κυριολεκτικά, μειδιάς ενώ εξαυλώνεσαι,
σ' ένα τοπίο αχανές, έρημο, στη μέσα σου γαλήνη
όπου ο Χρόνος είναι απών, και 'συ ο μόνος Άρχων,
πρίγκηπας των πάντων, φτωχός ζωής
ελεύθερος ορίων τε και τιμημάτων
κι όμως φυλακισμένος στο Εγώ
αναζητώντας το Εμείς
που χάθηκε στη διαδρομή
την πιότερο ταξιδεμένη.

Put the pedal to the metal?

Having a car is like having a child.

There's the magic moment of birth, when it roars to life,with raw potential ready to be molded.
There's the staggering baby steps, the first few drives when you're taking the first few drives and have you jostle each other for control.
There's the comfortable period of childhood when you go on safe, known routes, adhering to speed limits like they read bible quotations and not numbers put there by other people for average drivers.
And then you hit adolescence. You wonder, just what this kid can do...And you have total control on how it reacts to external stimuli and whether it will get them at all. For instance, you control weather you will try to go 100 mph or not and on what road conditions, if at all.

And if you hadn't worried until then, you certainly will now. Because you hold at least one life on your hands.Only your grip on them is slipping. I mean, cars need the smooth handling rebellious teenagers do to smoothly transcend puberty and take you from happy-go-lucky,gun-ho neophyte to complete driver.

You should keep in mind that driving(and life, it seems) is transportation, not competition.

But the joy, oh pure ,sheer joy of life/driving is breathtaking.Any kind of controlled movement potentially leads to such harmonic swings,swirls and curves that transportation isn't felt and there is only motion, that almighty power of seeing your thoughts materialize.
That's driving.

Inspi-Ration

Some call her muse, some call her whore,
others divine, still more a drug
the quintessence to few, but a nuisance to more
known as the thrill, or even bug.

She may seem distant, she's so close,
she taunts and leaves u all alone.
The lowliest trash, the delicate rose,
the love hotel, your childhood home.

Some call her dove, but more a fairy,
nonexistent she's deemed by lots.
To some she's moody,and others view her merry,
devious and out of sight to plot.

She may hide in the street,on a passersby rant,
you can find her in a book,a movie or a tree.
She may be life, a painting or the cat in the hat
But she's always a woman for me.

The hands that built America..

"You've gotta live with your dreams, don't make them so hard."-U2

Μια ενδιαφέρουσα άποψη, που θέτει δυο θέματα.

Από τη μια, τα όνειρά μας όντως έχουν βάρος, είναι τα σταθμά με τα οποία μετράμε την επιτυχία και φέρνουν την ευτυχία στη ζωή μας. Με άλλα λόγια, όσο πιο μεγάλα όνειρα έχεις, τόσο πιο πιθανό είναι να είσαι δυστυχισμένος.Βέβαια, λόγω αυτής τους της ιδιότητας αποτελούν και εξαιρετικά κίνητρα.Γιατί η ευτυχία είναι τουλάχιστον ένας από τους σκοπούς της ζωής μας, ε? Μη το ξεχνάμε αυτό και μην κυνηγάμε απομιμήσεις της προπαντός. Αυτό που κάνει άλλους ευτυχισμένους ίσως να μην κάνει εμάς, κ αυτό επειδή έχουμε άλλα όνειρα. Με άλλα λόγια, είναι τα όνειρά σου δικά σου?

Από την άλλη, τα όνειρα δεν υπάρχουν για να 'ναι εύκολα ή δύσκολα, απλά υπάρχουν. Επίσης, ακόμα και αν μπορούσες,γιατί να τ' αλλάξεις? Τα όνειρά σου είναι μέρος του ποιός είσαι. Και με το να τα αλλάζεις συνειδητά απλά κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.Και για να θέλεις να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου κ μάλιστα από σένα,κάτι δεν πάει καλά. ξέρεις τι? Η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στο όνειρό σου και εσύ αντί να παλέψεις με την πραγματικότητα, συνθηκολογείς με τον εαυτό σου.

Επίσης όπως απάντησε και η (Κουκ)Λάρα Κροφτ:"(I don't do anything the easy way because) I don't want to disappoint you."
Είναι πιο εντυπωσιακό να πραγματώνεις το απίθανο, πως να το κάνουμε τώρα?
Βέβαια, παραδέχεσαι πως είσαι λίγο μαζόχας αφού ξέρεις ότι υπάρχει πιο εύκολος δρόμος και δεν τον ακολουθείς,εκτός αν αυτό γίνεται για ηθικούς λόγους.

Τελικά, You've gotta live with your dreams, so make them hard.Έτσι θα 'λεγαν αυτοί που έχτισαν την Αμερική, οι μετανάστες της, κύριε Bono.

Η γοητεία της απλότητας.

Καλη...μέρα, καλή χρονιά.

Οι δύο άνθρωποι που μ' έχουν αγαπήσει μέχρι τώρα μου έχουν επανηλημμένα προτίνει να τα παίρνω όλα πιο απλά, να μην αναλύω, να ζω αβίαστα.

Έχω επανηλημμένα και πεισματικά αρνηθεί, πιστεύοντας πως για να μάθεις πρέπει ν αναλύσεις συνειδητά, να σπάσεις το πέπλο του 1st person view και να αποστασιοποιηθείς, ώστε να δείς το μοτίβο, την ευρύτερη εικόνα, αυτή που κρύβει τον "τύπο", τον κανόνα.

Έχω όμως χάσει πολλά μ' αυτή μου τη στάση.Έχει συνεισφέρει στο να "χάσω" τον έναν από τους δυο προαναφερθέντες.Μ' έχει κάνει ψυχρότερο ίσως, υπό την έννοια ότι προσπαθώ συνεχώς να αλιεύω πληροφορίες. Μ' έχει κάνει δυστυχή, γιατί δε μ' αφήνει να ζήσω το τώρα, αλλά με βάζει ν' ανησυχώ για το μετά. Μ' έχει κάνει πεισματάρη, να γυρίζω γύρω από τις αιτίες μιας αποτυχίας περασμένης, προσπαθώντας να αποφύγω μελλοντικές και δυσκολεύοντας την πρόοδό μου.

Είμαι βέβαια σοφότερος λόγω αυτής, αλλά πόσο πιο χαρούμενος θα ήμουν χωρίς αυτή?

"Άν...ίσως και να...". Φράση που στοίχειωσε το μυαλό μου.Και που οφείλεται στην ανάλυσή μου.
Και που πετόντας τη δεύτερη, απελευθερώθηκα και από την πρώτη.Έχω ξαναπεί πως οποιαδήποτε προσπάθεια πρόβλεψης είναι μάταιη.Κατανόησης όχι, αλλά πρέπει πρώτα να ζήσεις κάτι για να το κατανοήσεις.Και είχα πάψει να Ζώ.

"And spiderman, no more". Κάποια στιγμή, ο ρόλος σου σε κατατρώει, ο ηπερήρωας αποσύρεται για να ζήσει ο έφηβος Πήτερ Πάρκερ. Εν παραλληλία, analyzing mode: off,living mode: on.
Ναί, το έχω ξαναπεί και το έχω τηρήσει για λίγο. Όμως δεν μπορώ ν αλλάξω τελείως, όπως ο Πήτερ είναι και spiderman και χωρίς τον ένα ο άλλος χωλαίνει, έτσι και γώ δεν μπορώ να μην βλέπω μοτίβα.Μπορώ όμως να μη σκοτίζομαι γι' αυτά.

Τελικά, αναλύοντας να καταλήξω στο απλό. "The simplest explaination is almost always the best."
"After a while, you simply are what you are."Και είμαι τύπος που βλέπει. Το αν θ αναλύει όμως είναι στο χέρι του. Όλα είναι θέμα δύναμης θέλησης.

Τελικά, τι κερδίσατε εσείς αναγνώσκοντας αυτή την "ανάρτηση"?
Σίγουρα η ψυχολογική μου κατάσταση, το παρελθόν και οι εμμονές μου δεν είναι αυτά που σας ενδιαφέρουν, όμως το ποστ αυτό ήταν πιο εγωιστκό από τ' άλλα. Το μπλόγκ είναι και για να ξερνάς, όπως λέγαμε με τον Γρηγόρη.Για να κερδίσετε κ εσείς κάτι όμως, σας δίνω αυτό:αναλύστε με παρέα, κατόπιν του συμβάντος και με τα άτομα που συμμετέιχαν. Κάνει πιο απλή τη διαδικασία γιατί γλιτώνει από ένα σωρό υποθέσεις και την βοηθά αφού συνδυάζει διαφορετικούς τρόπους σκέψης.Τελικά η γοητεία της απλότητας είναι στο ότι βρίσκεται τόσο καλά κρυμμένη που μας φέρνει κοντά για να την ανακαλύψουμε.

(έχω πάλι τη αίσθηση ότι έγραψα ένα σωρό μαλακίες, με καναδύο ουσιαστικά πράματα αλλά δε θα κάτσω να το αναλύσω :P)

Ον λοστ τσανσιζ εντ αμπαντοντ ντριμζ

Λοιπόν, οι χαμένες ευκαιρίες πολύ μου τη δίνουνε. Εμπεριέχουν μέσα τους την ευτυχία και μια άλλη πραγματικότητα. Και είναι πολύ εύκολο να σε πλακώσουν, να σε βουλιάξουν σε ένα τέλμα αυτολύπησης.Γιατί έχουν μια μαγεία, τη μαγεία του ανεκπλήρωτου. Του φαντασιακού και άρα αψεγάδιστου, άθικτου από τη φθορά του Χρόνου και της Πραγματικότητας. Κι έτσι σε βασανίζουν. Αλλά και συ θες να βασανίζεσαι μαζί τους γιατί σε πάνε στην ονειροπόληση, μια σπάνια απόλαυση τελευταία θα λεγε κανείς καθώς τανάλιες ρεαλισμού και κυνισμού σφίγγουν το λαιμό της φαντασίας μας. Πρέπει να 'σαι σκληρός και καχύποπτος για να επιβιώσεις, να σκύβεις το κεφάλι και ν ασχολείσαι με το άμεσοο πρόβλημα, ενώ το σημαντικό είναι κάτω από τη μύτη σου. Και μην τολμήσεις να ονειρευτείς γιατί πότε κάποιο όνειρο πραγματώθηκε? Η Χώρα των Ευκαιριών? Ιμπεριαλιστικός Γίγας και μέγας προπομπός του πρακτικού και τεχνοκρατικού. Η Γη της Επαγγελίας? Κοίτα το μπορντέλο της Παλαιστίνης. Η πίστη στην επιστήμη? Ψυχρός πόλεμος και φόβος μέγας? Η ελευθερία λόγου? Πετάει ο καθένας την παπαριά του και κρύβεται πίσω από το δικαίωμά του ξεχνώντας την υποχρέωσή του.Η Δημοκρατία? Φτηνή δικαιολογία η διατήρησή της για πολέμους και καταπάτηση δικαιωμάτων.Σωστά?

Λάθος. Όλη αυτή η λογική είναι λάθος. Γιατί το να ονειρεύεσαι ρεαλιστικά αποτελεί παράδοξο και τροχοπέδη. Γιατί όλο αυτό το διαδραματιζόμενο σκηνικό είναι η πραγμάτωση ενός ονείρου το ίδιο, ένα όνειρο μακιαβελλικό ίσως, ποιός είπε πως και οι εφιάλτες δεν είναι όνειρα?Ε ναί λοιπόν, θα ονειρευτώ. Γιατί αυτό τρέφει την ψυχή μας. Αυτό είναι το κίνητρο πίσω από κάθε επίτευγμά μας.Αυτό είναι που κρατά την κατάθλιψη μακριά που επιτρέπει σην ελπίδα να υπάρχει.Το όνειρο.

Το όνειρο που είναι απατηλό πολλές φορές και απραγματοποίητο άλλες. Το όνειρο που μας τυφλώνει.Το όνειρο, που έιναι η άλλη όψη της χαμένης ευκαιρίας.Κι όμως, οι ευκαιρίες ξανάρχονται, μασκαρεμένες ίσως πάντως εκεί, στην επόμενη γωνία, και είναι το άγχος της επιλογής που σε παραλύει. Να στρίψω σ αυτή τη γωνία ή στην επόμενη? Και στη στροφή πρίν λίγο τι να κρυβόταν?

Και πώς τελικά να επιλέξεις? τα κριτήρια διαφέρουν όχι μόνο απ' άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά και στον ίδο από εποχή σε εποχή. Επιλέγεις να ζήσεις το πιο κοντινό στ' όνειρό σου, γιατί έτσι. Ναι, γιατί έτσι. Διότι δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή, υπάρχουν όμως σωστοί και λάθος τρόποι αντίδρασης σ' αυτή και στο αποτέλεσμά της.
Άυτοί που κυνήγησαν τη Χίμαιρα, έζησαν, ενώ αυτοί που έμειναν πραγματιστές απλά επιβίωσαν.

Κι όμως το αισθάνομαι να χωλαίνει αυτό το κείμενο. Σαν να μη θέλω να το δημοσιεύσω. Κάτι με τρώει, με κάνει να αισθάνομαι παιδαριώδης,δεν ξέρω..Bah, to hell with it!

X-mas.Gone but not forgotten.

Ναι, τελικά τα Χριστούγεννα είναι για αυτούς τους ανθρώπους.
Τα μέλη της οικογένειας που δεν είναι πια μαζί μας.
Τα Χριστούγεννα είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι όταν από συνήθεια πας να πείς "χρόνια πολλά παππού" και ο Παππούς δεν είναι εκέι.
Και όταν μετά περιμένεις να κόψει τη γαλοπούλα ο Πατέρας και λείπει και αυτός.
Έπειτα, Χριστούγεννα είναι όταν πας να φας από τους κουραμπιέδες της γιαγιάς αλλά κάτι σε ξενίζει στη γεύση, γιατί δεν έιναι της Γιαγιάς, η Γιαγιά πέθανε πέρσυ.
Χριστούγεννα είναι όταν μετά το φαί έρχεται η ώρα να δώσει τα δώρα η μαμά, αλλά ούτε Αυτή είνα εκεί.

Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που νιώθεις ότι μεγάλωσες γιατί γύρω σου στο τραπέζι κάθονται οι φίλοι σου και όχι των γονιών σου,
η εποχή που νιώθεις ότι είσαι γονιός γιατί βλέπεις πως πήρες το ρόλο τους
,η εποχή που είσαι πιά γέρος, γιατί εσένα τρέχουν ν αγκαλιάσουν τα παιδιά, να σου πούν χρόνια πολλά και να τους πείς ιστορίες.

Σ' όλους αυτούς τους απόντες αλλά όχι ξεχασμένους,από και για αυτούς, Χρόνια Πολλά!