The Mucha Muse

Visual art : Zodiac (1896) by Alphonse Mucha (1860–1939), the Mucha Muse ;P

Rhymes it inspired by yours truly in Brunel Arts Weekly Creative Writing Class.

"She found at the market a headwear so quaint
at once she envisioned the picture it'd paint
when the next Filia's party with it she'd attend
her occult fascination could well start a trend.

The Faberge egg she wore in the front
and thought then was the time for a walk by the pond.
Diamond snowflakes danced in her hair,
her blonde font of magic that swirled in the air.
Now all of a sudden the stars in her clothes
starting coming alive and floating in droves
out of her gown and back to the skies
and if she were conscious, she'd not trust her eyes.

As, however, that wasn't the case,
towards the forest's allure she gave her chase.
The zodiac signs had written her fate
and her curious aloofness put up no debate.
I'd like to think she still dances on
with the pixies and fairies prancing along! "

The big austere scoreboard.

What is a win?
More importantly, which of them matter?
Is it the flashy ones?
The dominating ones?
The ones you need?
Or is it the ones you forfeit? The ones that just are not worth it. Where the cost may not be quantifiable or even reasonably close to the reward. The ones that keep you human. The ones character is made of. For its not always winning that is of utmost importance. Sometimes, it's how you play the game...

For games are not always fair, or fun or even winnable.
But how you go about them is always in your control.
And I know some games are really battles and yet others more like wars, but I have always believed that we define our experiences by our choice of perspective on them. It is that trivial and yet cosmical power that makes us masters of our fate. For tales are spun on characters and their agonies, perspectives and their clashes. And we care about them in their entirety. Otherwise there'd be no movies or books or fairy tales.
Only a big austere scoreboard. Which would be practical and yet hollow, kind of like the morals of our time...

Σ' αγαπάω...Να προσέχεις.

Να θυμάσαι άραγε τον διαχορισμό που είχα επιλέξει να προσδώσω στις δύο γραφές του Ρήματος;

Θα προσέξεις άραγε, τυχαία πια ή ίσως αυτή μου τη δημοσίευση;

Πιο σημαντικά, αλλά όχι συμπαντικά, θα έχει άραγε κάποιο νόημα για σένα;

Τί έχει απομείνει τελικά και υπήρξε άραγε αρχικά ή ποτέ κάτι;

Ανεξαρτήτως της απάντησης, πόσο αναπόφευκτο ήταν;

Benchmark και starting point και measuring stick χαρακτιρίζεσαι ενώ για άλλη μια φορά χαρακτιρίζομαι από αυτή την τόσο εκνευριστική για σένα διγλωττία, έναν εκνευρισμό που ποτέ δεν κατάλαβα όπως άλλωστε ούτε το πώς υπερπήδησες όπως δείχνουν οι επιλογές σου...

Επιλογές που δεν με περιλαμβάνουν και δεν ξέρω πια, ξεμωραμένη η θύμισή μου πλέον, αν ποτέ το έκαναν και με τι κίνητρα.

Ποτέ δεν κατάλαβα, ή δεν τόλμησα να αποδεχτώ ίσως, γιατί και πώς έφτασες να έχεις την καταλυτική σου σημασία...

Ή το τί ακριβώς συνέβη...

Αλλά τι σημασία έχει άλλωστε, δεν ξέρω καν το σκοπό αυτής της δημοσίευσης.

Ξαναδιαβάζοντάς τη κάτι μου λέει πως θα μ' άρεσε να έκλεινε έτσι ενώ κάτι άλλο με παροτρύνει να συνεχίσω,επιβεβεώνοντας μου τη διττή του ανθρώπου φύση...

Που παραλληλίζω με την φύση της όποιας, χεχ! άνευ χαρακτιρισμού πια, σχέσης μας για την οποία πρώτη θα 'θελα να πω μα δέυτερη θυμάμαι (αυτή μου η μνήμη και ανάγκη για ακριβολογία...) φορά αμφιβάλλω.

Και δεν είναι καν πρωτότυπο το σενάριο, χιλίαδες φορές το έχω ακολουθήσει νοητικά η δει να ξαναπραγματώνεται...

Γιατί κατά βάση όλοι οι μεγάλοι Έρωτες έτσι κάπως διαδραματίζονται, δεν ξέρω αν αφήνουν πάντα τη δυνατότητα Αγαπών (συνειδητοποιώ πως τα κεφαλαία με καθορίζουν και με τρόπο που τσινίζω, σπασμοδικά,αταβιστικά, χωρίς συνειδητή αιτία) ή αν το έκαναν στην περίπτωσή μας...

Με παρηγορεί ο παραλληλισμός (μέχρι και σε επίπεδο ονόματος) με τον παιδικό μου ήρωα-πρότυπο, τον Shrelock Holmes αλλά και η χρησιμότητα των στάσεων,συμβουλών των πιο πρόσφατων ενσαρκόσεων της μισής, κυνικής/πραγματιστικής πλευράς μου, House και Lightman.

Διότι όλοι μας έχουμε το κοινό της παράδοσης/εξαπάτησης/εξάντλησης της υπομονής σε/από/μιας Γυναίκας.

Του αλαζωνικού μα συντετριμένου με την αποτυχία,flamboyant, characteristic of our flair for the dramatic, του all-in μας. Σημειώνοντας πως κατέληξαν, η καθεμιά για τον καθένα να είναι οι μόνες που τους δίδεται το κεφαλαίο και δίκαια ή μη να χαίρουν της φαντασίωσης πως συγκεντρώνουν το ζενίθ των αρετών του φύλλου τους.

Συν τις άλλοις, η nagging σκέψη πως μάλλον δεν είμαι ο μόνος που έχει τέτοια βιώματα διόλου δεν με παρηγορεί, με θλίβει μάλιστα η παρατήρηση πως θα προτιμούσα μάλλον να υποφέρω μόνος κ ακατανόητος, τραγικά και αλαζονικά μοναδικός...

And there it is, an insight into my most private, unedited(?) thoughts, of the kind that go with insomnia and a wish for a drink and its subsequent denial. The same kind that tomorrow will be forgotten, mused upon but tonight just had to be said...

Παντοτινά αυτοαναφορικός και attention seeking,

puzzled Antonis.

P.S. Συνηδητοποιόντας πως είμαι ένας των φορέων του μυστικού του ονόματός σου, θυμάμαι την μοναδική προδοσία που σου καταλογίζω, παρότι είχε τις(σε έναν αθεράπευτο ιπποτισμό-ορθολογισμό δοσμένες αλλά με την ενδόμυχη επιθυμία να μην εισακουστούν) ευλογίες μου.Αλλά και την επαναναδυσή του προβλήματός μου, ενός εκ των δύο συναφών και μύριων άλλων ;)

P.P.S. Και αναλογιζόμενος την τυχαιότητα της ζωής που προβάλει το latest bedtime reading μου, τι θα μπορούσε να έχει γίνει και τί (μας?) μέλλει? Nobody knows what's gonna happen tomorrow, looking at the future is like looking at the cake; until you've tasted it, what do you really know? And by then,of course, it's too late...

Θα μ' άρεσε να κλείσω με κάτι αισιόδοξο, μιας και κατ' εσέ με χαρακτιρίζει ένα τέτοιο disposition, αλλά δύσκολα πια το βρίσκω και τι μου φταίει δεν ξέρω, ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταις και συ ή ίσως τελος τέλος εγώ που θέλω σε όλα αιτιολόγιση και άρχισα να μετράω...

The 90's through my eyes & other animals.

Be like Mike.

Cowabanga!
Wackamackafon!
Φατούρο!
Ζαβολιάρης!
Κάνεις τσατσιές.
Παγκότερμα.
Χ κι όλοι σας.
Δεν άλλαξε πορεία!
Σπόντα.
Με τους παλιούς.
Τζαρτζάρισμα.
Καhταρhαμένε!
Ουυυ!(στα party)
Αμπάριζα.
Έχω και τη μηδέν!
Παίξε μπάλα!
Δε σ' εχω φίλο.
Το 313!
Είμαι cool τύπος, να και η κολώνια μου!
Χλαπάτσες.
Paxos και ξερός.
Toy Story (χωρίς νούμερο!).
Lion King (ομοίως).
Aladdin.

Αυτό είναι ένα νοσταλγικό post.
Ένα (ακόμα?) από αυτά που δεν έχουν σκοπό να πουν κάτι συγκεκριμένο και γράφονται μόνα τους σχεδόν.
Ένα post με συναίσθημα.
Κάτι το χαμένο στη σύγχονη, αγχώδη σημερινή μας ζωή. Τη ζωή του "μην το πάρεις προσωπικά" και του ψυχρού υπολογισμού, του ηλεκτρονικού (αυτο-)ρουφιανισμού και (αυτο-)διαφήμισης.
Μα, τα μόνα πραγματα που μετράνε είναι αυτά που πέρνεις προσωπικα. Που "ανάβεις και κορώνεις" για αυτά, που τα κάνεις χωρίς να τα πολυσκέφτεσαι, που τα ζείς.

Ναι, έχουμε σίγουρα περισσότερες επιλογές από ότι παλιότερα. Σίγουρα μας βοηθά η τεχνολογία, αλλά μας σέρνει σιγά σιγά σε μια απομόνωση. Παραγγέλνω από το internet, κατεβάζω τις ταινείες και τη μουσική που θέλω(είχα γράψει μου, κάτι μας λέει αυτό νομίζω), ενημερόνομαι και διαλέγομαι και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που εξυμνεί την πρακτικότητα, πράγμα που αναπόφεκτα με οδηγεί στο "τι λόγο έχω να βγώ έξω?" Γιατί να μιλήσω ενόπιος ενοπίω?.
Και το χειρότερο είναι πως είναι ύπουλο. κάθομαι να δώ τα νέα, μια σείρα, να κάνω μια εργασία και ο περισσότερος κόσμος είναι ένα κλίκ μακριά. Κι έτσι, κλίκ με το κλίκ εγκλωβίζομαι σε ένα ψηφιακό κόσμο, τυφλά αλλά οικιοθελώς, σαν το ποντίκι που κυνηγόντας το τυρί κλείνεται στη φάκα.
Και δεν βλέπω κάν τα σίδερα, είτε γιατί μου 'ρχεται τόσο στενό το κλουβί που είναι το κεφάλι μου ανάμεσά τους, είτε γιατί είναι τόσο ψιλά που δεν τα βλέπω. Η γιατί όπως το λιοντάρι στον ζωολογικό κήπο, δεν έχω πέσει ακόμα πάνω τους αρκετές φορές και πιστεύω πως κάπου έχει άνοιγμα. Ειρωνία ε? Όπως φυλακισμένος είναι ο βασιλιάς της ζούγκλας, έτσι, πονειρά, αυτοφυλακίζεται και ο δεσμοφύλακάς του.
Σε μια μοχθηρή εκδοχή του "Frankeinstein" το τέρας διαφεντεύει τον δημιουργό του και σε μια απατηλά απλή των "I, Robot" και "Matrix" η μηχανή κυβερνά τον άνθρωπο. Τον κυβερνά προσφέροντάς του ολοένα και περισσότερες διεξόδους από την απογοητευτική ζωή του. Προσφέροντάς του τη δυνατότητα να γίνει "αρχηγός μιας φυλής", "ήρωας", "μάγος", μέχρι και να κάνει cyber sex(όπου σαν ηλεκτρολόγος μηχανικός οφείλω να αναρωτηθω: cyber τι?).
Όλα πλασματικά, όλα χωρίς να μοχθήσει, άκοπα.
Και νομίζω εδώ είναι το ζουμί της υπόθεσης. Ένας συνδυασμός φυγοπονίας, απελπισίας και απογοήτευσης από την ζωή αφού έχουμε όλοι σώσει τον κόσμο τουλάχιστον 3 φορές.
Είμαστε μαλθακοί και έχουμε μια αίσθηση πως θα έχουμε κ άλλη ευκαιρία και τίποτα δεν μετρα, όπως στα παιχνίδια. Όμως η ζωή είναι hardcore: Real time, infinite possibility, many obstacles, one shot, no save&load.

Εγώ και ο εγκεφαλικός μου τρόμος

Δεν ξέρω γιατί με επιρρεάζουν τόσο τα έργα τέχνης που αφορούν κάποιον που χάνει το μυαλό του.
Ίσως γιατί έχει μια παντοδυναμία ο εγκέφαλος, είναι εμείς κατά κάποιο τρόπο. Το υπόλοιπο σώμα είναι εργαλείο του/μας. Και ουσιαστικά, χάνοντας τον εγκέφαλο, χάνουμε την συνείδηση του Είναι μας.
Και αυτό νομίζω είναι από μόνο του τρομακτικό.
Το ότι όμως μπορεί να "συνομοτεί" εναντίον μας (κατάθλιψη κ απόφαση για αυτοκτονία, παραίσθηση που οδηγεί λόγω απώλειας συναίσθησης περιβάλλοντος σε θάνατο κ.α.) είναι κάτι το τρομερό. Είναι η ίδια μας η παραίτηση από τη ζωή, η ύστατη παραδοχή του fail μας.
Και η δράση μας προς διόρθωσή του.
Όμως γιατί, φτάνουμε να θέλουμε την εξόντωσή μας; Γιατί υπάρχει αυτός ο self-triggered, self-destructing μηχανισμός;

Maybe self-improvement isn't the answer.... Maybe self-destruction is the answer.  ~Chuck Palahniuk, Fight Club, Chapter 6

I'm pretty sure that's Zen.

Have you ever walked in to your house and saw another man sit on your favourite armchair and play your guitar?
And then, just as you're about to let 'im have it, you stop dead 'cause you realise "Man, he plays it better than me."

It goes a little bit like this: People are just naturally suited to doing things. Maybe you like the idea, but if you can't do it after a while, you never were that person anyway.

Class acts walking away: Wünderbar

Jerry Sloan has just resigned as a coach of 23 years for the Utah Jazz. That in itself is sad.
Jeff Fisher is likewise gone from the Tennessee Titans.
Both these men have been ambassadors of an "old-school" approach to their sports. A hard-nosed, no-excuses, cold-hard-facts effort to plow through the season. Both have failed, time and again, to reach that elusive championship and have always shown up to work the next day, ready to work towards it yet again, never quitting, always picking themselves up.
Both coaches have also been the definition of class acts. Never trash-talking the opposition, always giving credit where it was due and not shying away from their responsibilities.
They have also been known as "player's" coaches. People that athletes love to play for, because they don't sugarcoat things and are frank with the situations that arise. They take the drama away.
It would be wrong of me to say more than what is needed while talking about them.

However, I feel that this cannot be a coincidence. The Leagues are changing. They have become more of a show than a battle and these hard-working cool coaches don't feel the entertainment is worth the trouble. "You play to win the game."
There is also the notion of star players, some of whom do not behave with class about it. Fisher definitely had to work with one in Young and Sloan might have with Williams.
But, while their coaches tried to keep the issues internal and handle them with personal conversations, establishing and promoting a family sanctum as the locker room, the players did not share that view. They went to the Press, who blew things out of proportion, as it its job to do.
And so the mighty may have not fallen, but they walked away, signaling the end of an era. An era of hard work,class and accountability. And that is sad.
Sad, because just as the medium is the message, the show has become the sport.

Their departure also raises the question, will the resilience they stood for depart along with them?

Down with the drama(?)

Καλησπέρες, καλή χρονία.

Μου βγήκε λίγο thoughts like bullets through my brain, καλά να πάθω που γράφω ξενέρωτος.
Επίσης, και 'γώ τα ίδια σκατά είμαι.

Τείνουμε να δραματοποιούμε τα πράγματα που μας συμβαίνουν, όμως γιατί?
Τί είναι αυτό που μας κάνει να φαντασιωνόμαστε, και ακόμα χειρότερα, να ενσαρκώνουμε
ρόλους που κατακρίνουμε?

Μήπως τα έχουμε δεί όλα πια σε υστερικό βαθμό και αισθανόμαστε "λίγοι" όταν δεν αντιδρούμε ανάλογα?
Μήπως έχουμε τόσο πια αποστασιωποιηθεί λόγω της υπερέκθεσης που σχεδόν ονειροβατούμε και έτσι τίποτα δεν είναι αληθινό, "δεν μετράει", οπότε γιατί να μην το διακωμωδήσουμε/δραματοποιήσουμε/δοκιμάσουμε?
Μήπως, ερχόμαστε σε επαφή με τόσο κόσμο που για να καθοριστούμε, καταφεύγουμε σε μια ακόμα εντονότερη παρουσία?
Είμαστε όλοι ιδιαίτεροι και ξεχωριστοι, ε?
Νομίζεις, όταν έχεις 200 Μαρίες που αναρωτούνται για την απάθεια, 127 Πέτρους που λένε "το κάψαμε χτές", 500 bloggers που σχολιάζουν και το παίζουν έξυπνοι,55 friends που πήγαν από "single" σε "it's complicated" και 348 "ψαγμένους" που postάρουν "food for thought", what makes you so damn special?
So you overcompensate.
Enter the drama,
τα πομπώδη status, και οι "ηχηρές" διαγραφές.

Τα "είμαι μόλις 15 αλλά ακούω Def Leppard και Lynyrd Skynyrd και ας με κοροιδεύουν οι φίλοι μου" σε τελείως αγνώστους στο youtube.

Α! και η βαρεμάρα. Αυτός ο λήθαργος. Καhταρhααα!
Γιατί?
Επειδή,στο κάτω κάτω, όλα λίγο πόλυ τα 'χουμε ζήσει ή/και δεί. Και τα βαριόμαστε, γιατί δεν είναι special. Θέλουμε ένα 80's montage, ένα fast forward,στο 'καλό κομμάτι, στο "money shot", γιατί έτσι το 'χουμε δεί, αυτό περιμένουμε. Αυτό και τη σειρά μας στο spotlight.
So we front, to attract and keep the spotlight, deserved or not. But if everyone is so damn special and spotlight-worthy, the whole shit loses its point! So what do we do? We assign and cycle critics. The ones who applaud us, of course. And we're all too happy to scratch their backs in return. Με likes, "ωωωω κούκλα είσαι, χρυσή μου" κ.α.

Ε καί? Αυτό δεν γινόταν πάντα, σε μικρότερη ίσως κλίμακα? Έτσι λειτουργούμε, τον τροχό ανακάλυψες πάλι!
(Άσε που μερικές φορές μιζεριάζεις τους γύρω σου για να μη μιζεριάζεις μόνος σου, no wonder you like House) .

(On a side note:)
Είμαστε,μέσω facebook, όλοι ΜΜΕ.
Ρουφιανεύουμε,δημοσιεύουμε, σχολιάζουμε, παρουσιάζουμε (αυτο)διαφημίζουμε κ (αυτο)διαφημιζόμαστε.
Μπράβο μας. Από τη μία "δημοσιογράφοι, ρουφιάνοι, manipulators των Μαζών", και από την άλλη comments,tweets,shares on facebook mobile.

Με άλλα λόγια, (show)business as usual.

Ώπ, "ο χρήστης Mikro_lagoudaki σχολίασε την ανάρτησή σας", οπότε :

Thank you for your time, enjoy what's left of it! :)

Ain't it strange?

Before all this you were just a face in the crowd.
Then I picked you out and gave you traits and character and substance.
Then you did the same to me and so a journey began.
And now the journey ended, and we went back to being faces in the crowd.

A crowd disinterested, brooding, busy and boring.
For that is why it is a crowd, nothing distinctive it has.
Or inviting.

How about a supporting actor's take on the Holy War?

I woke up in the middle of a dream,
lying across a beach. Explosions started everywhere and glass supernovas appeared.
There was a man there,
standing in a shroud of mystery, just watching. Then he smiled.
So I ran that way,
but he disappeared like the devil may care.
And I kneeled and cried out,
And wings sprouted out of my back So I flew high, up above the clouds of confusion and into the sunshine.
But paradise was locked.Its gatekeeper,however was there, bathing in the sun and enjoying himself. And so I sat and chatted with Peter.
And he said unto me: Paradise is locked because you locked it up.How 'bout a beer?
So he told me stories, of dark bars and shady characters and damsels in all kinds of self-inflicted distress. In all of them he participated, but not in all of them was Good prevalent.For God had tired of warring with the devil over humans not interested in such a conflict. And so He went away, in solitude and they say he is playing with creation again, like a child building sand castles and he's happy again. But child, we need him, for he is our father and we miss him and care about him. And Lucifer, our uncle has been kind and giving but he is hollow. Or so he seems to me. And there is merit to discipline and spontaneity both. And no man or angel or beast should ever choose one. But they need both. For discipline wards of potential trouble and by decreasing the frequency of pleasures enhances their satisfaction and our appreciation of them is sharpened. And spontaneity is the cocoon of inspiration and primal satisfaction. That is why Good and Evil are still both at work, and it is not Evil's essence that is bad, rather its extremes and our overindulgence in it that makes it so. Father knew that, that is why he created Lucifer and was so proud of him and his enlightening man. But Lucifer took it too far, and Man was not wise with his knowledge. And so Father had to go to extremes to balance Lucifer's and Man's misbehavior.
But Man didn't quite like being mentored and Lucifer was a child spoiled.So God and Man and Lucifer warred. But Father grew tired, Man stopped caring and Lucifer won enough to be satisfied. And so the strife ended. But it is sad a story and a situation. Nevertheless, I had to get it off my chest, and so I did. For although I sided with our Father, I don't necessarily condemn all of Lucifer's deeds and teachings. It's just that he want too far...

Epic rap battles of history.

So pumped up
my dues paid,
fallen off the map
that I myself made.
Self-inflicted horrors
holding me down.
Smokes an' fucking mirrors
crashed an' dissolving all 'round.

Round n-th
buckle up for safety
kick it up to the tenth
goin' 180.
Ready or not,
here I come
an' I'm sizzling hot,
broke the dam
an' I'm pouring through.
Cover you all up, roll you into a mummy
Got you in a telephone booth,
calling out for mommy!

The Calm Breeze

It was a warm starlit night in Thernwille, and the Generous Cow was full of the village's rabble. So it took a while for the old man to be heard and a while longer for my attention to shift from the barmaid to his narrative.
See, I was young then and took little heed to stories of Old, I was more concerned with Tomorrow than Yesterday, if you catch my drift. In any case, Edwald "Graymane" was really outdoing himself while setting the atmosphere for his tale...
"...And a cool, calm breeze was caressing Mother Earth's bosoms while the rain that fell upon Her kissed them gently. So it was a night much like tonight that the tale of the 9 Crescents of the Moon began. The Dreadnaught, known then simply and by few as Edwin Vanderohe, was unaware of the trail he was a-traveling and so paid no heed to the name of the tavern that he chose to call home for the night.
But, perhaps he should have...
For names hold great power and the tavern was aptly named, Destiny's Crossroads.
Young Edwin instinctively noted the placing of the tables and assessed every patron deftly yet
diligently. This habit he picked up during his army tenure, along with his ornate plate armor. His right hand stayed near his pocket and his great axe while his left rested on the bar.
"What's it gonna be, stranger?", the dwarf said cheerfully although his eyes betrayed a seasoned fighter of the stout folk.
"Beer, though not the piss my kinsfolk drink. Get me some of your own staff"
This further intrigued the locals, for Edwin was short enough to be considered a tall dwarf, and his wide shoulders added to that impression. Still, his formidable physique and controlled movements made people weary of him and made them thought that maybe, just maybe, this Edwin lad could handle a couple of them dwarven ales they never could quite stomach."
This last comment was met with a series of challenges to the Cow's owner, another dwarf, to hit them with his strongest ale and undo the shaming of their kinsmen. After the serving, of which Edwald benefited greatly, he began anew, his raspy voice now captivating all in his audience.

Τίτλος? Ξέρω γω, τώρα ξερνάω, θα σου πω αργότερα

Καλη...μέρα. Επέστρεψα λοιπόν, κλασσικά έχοντας κάτι να ξεράσω.
...
Μούμπλε, μούμπλε...
...
Α!
Μπά, όχι, το 'χω ξαναπεί...
...
Α!

Λοιπόν.Έχουμε και λέμε.
Έχεις ποτέ βρεθεί σ' αυτή τη φάση αγανάκτησης που λες "δεν πάει άλλο, η κατάσταση είναι καρκίνωμα"?
Ναι, φαντάζομαι ότι έχεις.
Και τί έκανες?
Α! Θυμήθηκα!
Είπες "Τέλος, μέχρι εδώ. Το πάρτυ άρχισε να γίνεται χυδαίο, δώστε μου την κοιλότα μου να φύγω."
Όντως, ξέφυγες, ξέγραψες, προχώρησες.
Αλλά φίλε, και να πετύχε η χημειοθεραπεία, ήσουν άτυχος. Και τσουπ!
Να σου η μετάσταση.
Και τώρα?
Τώρα σφίγγουμε τα δόντια και λέμε, round two, bring it on!
Και πάλι κερδίζεις, στα σημεία.
Αλλά σε τρώει.
Γιατί δεν είσαι στο ρινγκ, με τους κανόνες.
Εδώ είναι ζωή, φιλαράκο.

Whorehouse blues.

Είμαστε όλοι ένα μάτσο πουτάνες.
Πουλιόμαστε κάθε μέρα, αν το σκεφτείς, αυτό θα πεί καρίερα: πουλάω τα προσόντα μου to the highest bidder, χωρίς να με νοίαζει το ποιόν του, μόνο το αν πληρώνει καλά.

Everything is business.
Worse yet, show business. Art is dead.
We buy and sell ourselves based on appearances."What would people think if i did that, I'll do that to get this reaction thereby increasing my status/approval/value by x".
All that matters is appearances and keeping them up.

Κατακεραυνώνονται οι πουτάνες αλλά οι σερβιτόρες, οι γραμματείς και οι πωλήτριες κάνουν σεβαστές δουλείες. Γιατί? Μήπως δεν είναι και αυτών το μοναδικό προσόν τους η σεξουαλικότητα και η δίαθεση να σου πουλήσουν μια τζούρα της?

Σας αφήνω τώρα, έχω πελάτη.

Some of this and some of that.

Some people write,
some people read.
Makes all the difference you need
to tell a poet from a grunt,
a butterfly from an ant
and those who can from those who can't.

Some people sit on the fence
they're just trying to make sense
of the storm raging on
till the ring of the phone
or the meet with a gaze
lifts them up from their laze
ushers them into action,
by igniting a passion,
they thought forever was gone,
giving them reason to moan.
But it's always been there,
just suspended mid-air
and awaiting a spark
to like a champion charge back.

Some people think
while others do
and you don't pick which one is you.
So you can only hope
you have mentality to cope.
'Cause no one can hide
from the Judge who lives inside.

Η Βροχή ξεπλένει το Αίμα.

Η βροχή έφυγε και άφησε πίσω της μια κόκκινη σκόνη.
Λάσπη.
Η Βροχή ήταν βρόμικη, σαν τις ψυχές των ανθρώπων της πόλης που επισκέφτηκε.

Ο Κάηλ είχε πιεί το μισό από το ουίσκι του και σ αυτό όφειλε την ποιητική του διάθεση, πράγμα φυσικό αλλά που ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με το αναμενόμενο από ένα πληρωμένο φονιά που μόλις είχε ξεφύγει από τους μπάτσους μετά τη δημόσια δολοφονία που έφερε εις πέρας.
Τις καινούριες ουλές του θα τις όφειλε στην ροπή του για το δραματικό, που τον ώθησε να μπεί στην εταιρία Κβίμαν σαν αντιπρόσωπος της φίρμας δικηγόρων που συνεργαζόταν η εταιρεία, να εισβάλει με ύφος αγέρωχο στο γραφείο του Τζον Κβίμαν, να μπεί παγώνοντας με το βλέμμα του τη γραμματέα του κα να τοον μαχαιρώσει γρήγορα αλλά με φονική ακρίβεια.Και όλα αυτά πίσω από τους γυάλινους τοίχους που είχε ο Κβίμαν έτσι ώστε οι υπάλληλοί του να ξέρουν ότι τους παρακολουθούσε. Τελικά όμως το τελευταίο, ψυχρό γέλιο το είχαν αυτοί. Η σκέψη έκανε τον Κάηλ να χαμογελάσει και το μετάνιωσε καθώς το πλευρό του διαμαρτηρήθηκε έντονα κ αυτός βλαστήμησε.
Παρόλα αυτά η δίαθεσή του ανέβηκε κάμποσο κατεβάζοντας αντίστοιχα τη στάθμη του Καπετάνιου Τζάκ και ο Κάηλ κόντεψε ν αντιδράσει πραγματικά στην ανάμνηση του φρουρού που έκανε το λάθος να του ορμήσει, όπως και πριν, ο Κάηλ πήγε να περιστρέψει τον κορμό του αποφεύγοντας το χτήπημα και αφήνοντας το μυαλό του να διαλέξει μια από τις κινήσεις των πολεμικών τεχνών που κατείχε να αχρηστεύσει τον φρουρό. Συνειδητοποίσε πως δε θυμόταν το ανέβασμα των σκαλιών,σιγά μην παγίδευαν εναν επαγγελματία σαν κ αυτόν στο ασανσέρ,θυμόταν όμως τον κρότο της πρώτης σφαίρας της ημέρας καθώς οι ειδοποιημένοι από κάποιο ψύχραιμο υπάλληλο μπάτσοι τον κύκλωνας από μακρυά...
Ο αριθμός τους έπεσε στο ήμισι μαζί με τα κορμιά των δυο που διάλεξε να χαρίσει τον γρήγορο θάνατο με τα επιστρεφόμενα μαγικά στιλέτα του. Χωρίς να τα περιμένει ή να κόψει ταχύτητα, γύρισε προς τα πίσω και τράβηξε τις δίδυμες μπερέτες του τη στιγμή που οι δυο αντίπαλοί του έσκιζαν με τις σφαίρες το μάγουλο και το πλευρό του. Χρησιμοποιώντας την ορμή της σφαίρας για να ενισχύσει την βουτιά του, βρήκε καταφύγιο πίσω από μια κολώνα, απ όπου όρθιος, με το σώμα του και το χέρι του να σχηματίζουν Γ πέτυχε στο κεφάλι τους δυο φρουρούς με ισάριθμες ψύχραιμες βολές μέσα από τον πανικό των σφαιρών που σπαταλούσαν οι αντίπαλοί του προσπαθώντας να τον καθηλώσουν.
Το κενό μνήμης χτήπησε πάλι, ενισχημένο από την τελευταία, λαίμαργη γουλιά ουίσκυ, και ο Κάηλ βρέθηκε να παλεύει με ένα θυριώδη αλήτη που είχε βάλει στο μάτι το παλτό του. Ο Κάηλ το αγαπούσε το παλτό του, είχε αιμορραγήσει κάμποσες φορές μέσα σ' αυτό, κ έτσι δε δίστασε να πετάξει τον τύπο στον τοίχο με άλλη μια χρίσιμη λαβή. Όμως το αληταράς δεν ήταν μόνος, όμοιος στη δειλία και τη βρομιά με τους μπάτσους της πόλης, εκτελούσε πειθήνια εντολές, τις εντολές του "γεράκου" που προσποιούμενος ελεημοσύνη παρέσερνε τους καλόπιστους στο σοκάκι τους και που τώρα κάρφωνε το μαχαίρι του στον δεξί πνεύμονα του Κάηλ. Άστοχη επιλογή, όπως και το να του την πέσουν σκέφτηκε ο δολοφόνος, αφού στην αριστερή πλευρά ο αδαής ίσως να τον είχε πετύχει στην καρδιά καθυστερόντας τον ίσως αρκετά ώστε να τον συλήσουν, αφού η έμφυτη ικανότητα του της αναγέννησης θα τον επανέφερε, ίσως όχι τόσο γρήγορα και εντυπωσιακά όσο τον Γούλβεριν,αλλά το ίδιο αποτελεσματικά.
Επιτέλους ο Κάηλ κοιμήθηκε, έχοντας πάντως την αίσθηση ότι τον παρακολουθούσαν.
Ήξερε πως κάτι τέτοιο ήταν απίθανο αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προετοιμάσει νοερά την εξαφάνισή του.

Το λεωφορείο και εμείς,μια διαδρομή.

Πότε θα πάψουνε τα τρένα να γυρνάνε,
όταν πίσω βλέπει το κάθισμα στο λεωφορείο,
και η ζωή γίνεται ανασκόπιση
ενώ το ντίσκμαν παίζει μουσικές ξεχασμένες
κι όμως οικείες,τόσο γνωστές
όσο να σιγοντάρουν τους στοχασμούς χωρίς να τους εκτροχιάζουν
καθώς ξετιλίγεται ο περασμένος δρόμος και τα τοπία ξεκαθαρίζουν
ενώ παραδόξως οι λεπτομέριες ξεθωριάζουν
και μένει μια ουσία αλλοτινή, χωρίς αξία...

Πότε θα πάψουνε οι ρόδες να γυρνάνε
ενώ σταματάει να συστρέφεται το λεωφορείο,
που τράκαρε καθώς γύρναγες μπροστά, να δεις το δρόμο να απλώνεται,
ν' ανοίξει ο νους σου.
Μόνο που δεν το 'θελες κυριολεκτικά, μειδιάς ενώ εξαυλώνεσαι,
σ' ένα τοπίο αχανές, έρημο, στη μέσα σου γαλήνη
όπου ο Χρόνος είναι απών, και 'συ ο μόνος Άρχων,
πρίγκηπας των πάντων, φτωχός ζωής
ελεύθερος ορίων τε και τιμημάτων
κι όμως φυλακισμένος στο Εγώ
αναζητώντας το Εμείς
που χάθηκε στη διαδρομή
την πιότερο ταξιδεμένη.

Put the pedal to the metal?

Having a car is like having a child.

There's the magic moment of birth, when it roars to life,with raw potential ready to be molded.
There's the staggering baby steps, the first few drives when you're taking the first few drives and have you jostle each other for control.
There's the comfortable period of childhood when you go on safe, known routes, adhering to speed limits like they read bible quotations and not numbers put there by other people for average drivers.
And then you hit adolescence. You wonder, just what this kid can do...And you have total control on how it reacts to external stimuli and whether it will get them at all. For instance, you control weather you will try to go 100 mph or not and on what road conditions, if at all.

And if you hadn't worried until then, you certainly will now. Because you hold at least one life on your hands.Only your grip on them is slipping. I mean, cars need the smooth handling rebellious teenagers do to smoothly transcend puberty and take you from happy-go-lucky,gun-ho neophyte to complete driver.

You should keep in mind that driving(and life, it seems) is transportation, not competition.

But the joy, oh pure ,sheer joy of life/driving is breathtaking.Any kind of controlled movement potentially leads to such harmonic swings,swirls and curves that transportation isn't felt and there is only motion, that almighty power of seeing your thoughts materialize.
That's driving.

Inspi-Ration

Some call her muse, some call her whore,
others divine, still more a drug
the quintessence to few, but a nuisance to more
known as the thrill, or even bug.

She may seem distant, she's so close,
she taunts and leaves u all alone.
The lowliest trash, the delicate rose,
the love hotel, your childhood home.

Some call her dove, but more a fairy,
nonexistent she's deemed by lots.
To some she's moody,and others view her merry,
devious and out of sight to plot.

She may hide in the street,on a passersby rant,
you can find her in a book,a movie or a tree.
She may be life, a painting or the cat in the hat
But she's always a woman for me.

The hands that built America..

"You've gotta live with your dreams, don't make them so hard."-U2

Μια ενδιαφέρουσα άποψη, που θέτει δυο θέματα.

Από τη μια, τα όνειρά μας όντως έχουν βάρος, είναι τα σταθμά με τα οποία μετράμε την επιτυχία και φέρνουν την ευτυχία στη ζωή μας. Με άλλα λόγια, όσο πιο μεγάλα όνειρα έχεις, τόσο πιο πιθανό είναι να είσαι δυστυχισμένος.Βέβαια, λόγω αυτής τους της ιδιότητας αποτελούν και εξαιρετικά κίνητρα.Γιατί η ευτυχία είναι τουλάχιστον ένας από τους σκοπούς της ζωής μας, ε? Μη το ξεχνάμε αυτό και μην κυνηγάμε απομιμήσεις της προπαντός. Αυτό που κάνει άλλους ευτυχισμένους ίσως να μην κάνει εμάς, κ αυτό επειδή έχουμε άλλα όνειρα. Με άλλα λόγια, είναι τα όνειρά σου δικά σου?

Από την άλλη, τα όνειρα δεν υπάρχουν για να 'ναι εύκολα ή δύσκολα, απλά υπάρχουν. Επίσης, ακόμα και αν μπορούσες,γιατί να τ' αλλάξεις? Τα όνειρά σου είναι μέρος του ποιός είσαι. Και με το να τα αλλάζεις συνειδητά απλά κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.Και για να θέλεις να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου κ μάλιστα από σένα,κάτι δεν πάει καλά. ξέρεις τι? Η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στο όνειρό σου και εσύ αντί να παλέψεις με την πραγματικότητα, συνθηκολογείς με τον εαυτό σου.

Επίσης όπως απάντησε και η (Κουκ)Λάρα Κροφτ:"(I don't do anything the easy way because) I don't want to disappoint you."
Είναι πιο εντυπωσιακό να πραγματώνεις το απίθανο, πως να το κάνουμε τώρα?
Βέβαια, παραδέχεσαι πως είσαι λίγο μαζόχας αφού ξέρεις ότι υπάρχει πιο εύκολος δρόμος και δεν τον ακολουθείς,εκτός αν αυτό γίνεται για ηθικούς λόγους.

Τελικά, You've gotta live with your dreams, so make them hard.Έτσι θα 'λεγαν αυτοί που έχτισαν την Αμερική, οι μετανάστες της, κύριε Bono.